παραπλευρως του καμβα

μπουλετ: μπορεις να κοιμηθεις ωσπου να σε φιλησω;

τι κολυμπάει και γελάει;

η ταινια ειναι αυτο που περιγραφει.

κατ’ επεκτασιν ειλικρινης. επιπλεον ομορφη.

(ασε που η μαγδα και η γιωργια ειναι τοσο ενταξει κοριτσια, που αρκουν.)

σκηνοθετης: φραγκιαδακη εμμανουελα

παραγωγη: ΕΡΤ Α.Ε.+ t-shOrt

σεναριο: φραγκιαδακη εμμανουελα + βασιλης ραϊσης

φωτογραφια: χρηστος καραμανης

μουσικη: DNA

μονταζ: γιαννης χαλκιαδακης

ηθοποιοι: θαλεια καλλιγα,  αννα παιτατζη, θανασης παπαγεωργιου, νινα γιαννιδη, γιωργος σουξες, μαριος ιωαννου+ μαργαριτα αμαραντιδη.

το τέλος του παιχνιδιού

“ένας ένας μαζεύονται οι κόκκοι, και ξαφνικά, μια μέρα, υπάρχει ένας σωρός, ένας μικρός σωρός, ο ακατόρθωτος σωρός.”

θέατρο εν θεάτρω με ένα ερωτηματικό, ο κύκλος του ρολογιού επικολλημένος στην ένοια του χρόνου, η τύφλωση και η περιγραφή, ο αφέντης και ο υπηρέτης, ο πατέρας και ο γιος. η φθορά φυσικά, αν και “δεν υπάρχει πια φύση”.

στο θέατρο τόπος αλλού, μπορεί να δει κανείς ένα από τα μεγαλύτερα έργα του μπέκετ, με σκηνοθεσία(νίκος καμτσής) και ερμηνείες(πολύκαρπος πολυκάρπου, νίκος αλεξίου, ναταλία στυλιανού, πάνος ροκίδης) που δεν το προδίδουν, αλλά το νιώθουν. με μία πιστή αλλά και αυθεντική μετάφραση από τον κωστή σκαλιώρα. για όποιον θέλει να παρακολουθήσει μπέκετ.

μια στιγμουλα. για την ακριβεια, δυο αλλες.

δυσκολευουν τα πραγματα οταν εισαι ξυπολητος. τι σημασια εχει; θελω να ανεβω στην ταρατσα να κανω ενα τσιγαρο. ενα απο τα τσιγαρα μου, για την ακριβεια. με βαζεις να σου μιλαω για τις θεωριες. να σου αναλυω. πως η γλωσσα φτιαχνει φωλια μεσα στους ανθρωπους. πως τρεμει το σωμα στη ζεστη. “προτιμας τον πλατωνα η τον αριστοτελη;” η παλια μου ερωτηση. καποτε εκει κρινονταν ολα. το ξεπερασα. τωρα μπορει να ειναι και φιλοι.

υστερα συναντησεις. παντα ποτα που παιζουν μουσικη μεταξυ τους. και μια σκουριασμενη προβολη στα κεφαλια μας. και ετσι με ειδες ομορφη. και ετσι με ειπες ομορφη. ειναι πολλα αυτα που απλωνονται αναμεσα μας. τυχαιες συναντησεις και να σκοτωσουμε το χρονο παρεα. ο κυριος νικος ειπε οτι για να καταγραψεις μια στιγμη πρεπει να τη σκοτωσεις. αρα για να σκοτωσεις μια στιγμη πρεπει να την καταγραψεις. αρα δε θα ξεχαστουμε ποτε μεταξυ μας; ποιος ξερει; κι οι καταγραφες δεν αλλαζουν; “μη φοβασαι, χαλαρωσε.. “

παλι εσυ.. ισως θα ειχε πλακα να βρισκομασταν για μια ωρα. να καθομασταν αντικρυστα και να μην εχουμε τι να πουμε. να βαρεθουμε τις σιωπες μας και να φυγεις. και μετα να μου λειπεις και να σου λειπω. χωρις λογο. χωρις προφανη και ορισμενο λογο. παραδοξως δηλαδη.. ομως βρεθηκαμε για τρεις η τεσσερις  ωρες. βρηκαμε ενα τραπεζακι και καθισαμε εκατερωθεν ωστε να μπορουμε να μιλαμε με τα ματια και τις λεξεις. κι ηταν μονο τεσσερα τα ματια, μονο δυο τα βλεμματα, και πολλες οι λεξεις. εγω οπως συνηθιζω οταν αλειφεται η ψυχη μου με ξυλοκαινη δε μετρησα. δε μετρησα το βλεμμα μου, δε μετρησα τις λεξεις μου, χαμενη στο δικο σου, στις δικες σου. κι ομως φυγαμε. και μετα μου ελειπες. και τωρα μου λειπεις. ισως επειδη εχω αποδειξεις οτι υπαρχεις.

καποια στιγμη μονη μου. οι μικρες  ωρες. πολυ καιρο να κανω το τελευταιο τσιγαρο στα πρωτα σκαλια της εισοδου. ισως πλεον δαμαζω τη ληξη της νυχτας μου. δε βαριεσαι; υπαρχει κι η αλλη ακραια αληθινη στιγμη· ειναι εκεινη που ακουμπας το μαξιλαρι και κλεινεις τα ματια. ποτε ενα-ενα, ποτε και τα δυο μαζι. και αυτη ειναι εκεινη η στιγμη, η μοναδικη στιγμη, που παντα, η ενιοτε αν θελεις, ερχεται το σωστο προσωπο.

(constant) fade(-in+-out)

αν πήγαινα αυτή τη στιγμή μια βόλτα

είτε κατά μήκος τις ακτές της αθήνας

είτε κατά πλάτος την αχαρνών

-χωρίς φανάρια-

θα χρησιμοποιούσα δύο πόδια, δύο χέρια

και ένα- ένα τα μάτια μου:

το ένα να βλέπει τις εικόνες του κόσμου

το άλλο να βλέπει τις εικόνες μου.

στο κύμα της πρώτης πλατείας θα σου έγραφα ένα τρίστιχο και ψάχνοντας τον τέταρτο στίχο θα χάζευα τα περαστικά σώματα και τα περαστικά βλέμματα. ίσως να μην αναρωτιόμουν αν με αντιλαμβάνονται, ίσως πάλι και να αναρωτιόμουν. σίγουρα όμως θα αγανακτούσα ύστερα από κάποια λεπτά και κάποιο τσιγάρο και θα έφευγα. και αυτή ήταν η πλατεία κεραμεικού. μελανιασμένη, ιδρωμένη, μεθυσμένη, ασφυκτικά γεμάτη στα όρια μεταξύ της παραπλάνησης και της αποπλάνησης.

από εκεί δε θα μπορούσα παρά να βρεθώ στη μικρή πλατεία του μεταξουργείου, στη γιατράκου. το ένα μου μάτι θα κοιτούσε ονοματίζοντας πρώτα ραντεβού, ατυχείς συγκυρίες, υψωμένα ποτήρια και υψωμένες φωνές. α, ναι, και κάτι άλλο. το άλλο μάτι μου θα κοίταζε ακόμα τους στιβαγμένους να δραπετεύουν, μάλιστα. όμως εκεί η πολλή ώρα είναι υπερβολικά πολλή και οι πολλές ώρες υπερβολικά λίγες.

τυλιγμένη στον ενικό μου θα ακολουθούσα τα βήματα της ομόνοιας και από εκεί στο σύνταγμα. να παρατηρήσω ότι το πάτωμα μοιάζει καθαρό· όμως αποκλείεται να είναι. να νιώσω πως είμαι στο κέντρο του κόσμου· κι αυτός αποκλειέται να με αισθάνεται. να ξανασταθώ πάλι εκει.. πάλι εκεί; όχι..

ξέρω πως μόνο αν φτάσω στο μοναστηράκι. αν καθίσω απέναντι από το στέκι των τσιγγάνων, να μετρήσω πόσοι θα μου ζητήσουν τσιγάρο, πόσοι λεφτά και πόσοι καλησπέρα, μόνο τότε θα βρω τον τέταρτο στίχο σου..

.θα τον φυλάξω όμως μέσα μου μέχρι να τον γράψω.

fish tank

σήμερα ονειρεύτηκα ένα μεγάλο σπίτι με τρία τέσσερα μπαλκόνια ή εσωτερικές αυλές, μπόλικα δωμάτια και θέα στο κρητικό πέλαγο.

λίγες παρασκευές πριν είδα το fish tank, ταινία της andrea arnold.

δεν ξέρω το λόγο και τον τρόπο για να έχουν σχέση αυτά μεταξύ τους, αλλά μάλλον δεν υπάρχει, επομένως δε μας απασχολεί.

όπως και να έχει, η ταινία είναι το θέμα μου:

η σκηνοθεσία απλή, όχι απλοϊκή αλλά βασισμένη πάνω στους ανθρώπους, στα σώματα, τις ανάσες, τις κινήσεις τους, με αποτέλεσμα να προκύπτουν κάτι πανέμορφες φωτογραφίες και τα συναισθήματα τους να σ’αγγίζουν κατευθείαν.

ερμηνείες “to-the-point”, εκφράζοντας ότι είναι να εκφράσουν χωρίς ποζαρίσματα· μόνο με αλήθειες.

η ιστορία· για ένα παιδί σε κάποια βρετανική πόλη (δεν κατάλαβα ποια, όποιος καταλάβει ας μου πει κι εμένα) μεγαλωμένο με εντάσεις, που προσπαθεί να ελευθερώσει την ελευθερία της, κι όλα είναι κύκλος: χρησιμοποιώντας σεξουαλικά στοιχεία προσπαθεί να ελευθερωθεί και προσεγγίζει τη σεξουαλικότητα με τη δεδομένη ελευθερία της.

αγάπησα πολύ σκηνές που δε σε αφήνουν να αποφασίσεις αν οι άνθρωποι κινούνται κανονικά ή σε αργή κίνηση, το ρόλο της ανάσας στην αφήγηση κάποιας ερωτικής ιστορίας.

όμορφη ταινία. έτσι την είδα εγώ.

red ribbon

δεν είναι ο λύκος. δεν είμαστε αμέτρητες κοκκινοσκουφίτσες. υπάρχουν τρόποι να προστατέψουμε τα σώματά μας και αυτά των συντρόφων μας.

προσοχή, ενημέρωση, και κάποιου τύπου προφύλαξη είτε είμαστε γκέι, είτε λεσβίες, είτε οτιδήποτε άλλο, ντε! για να είναι κάθε μέρα κατά του hiv.

from body until dance

BODY (CONTACT+ BREATH)= DANCE+ SOUND= MUSIC

aprop closer

ήχος: chalart58

σκηνοθεσία: aitor echeverria

με τις: carolina alejos, silvia marin

asthmatic

by: circlesquare

hallucinat-

“A hallucination, in the broadest sense, is a perception in the absence of a stimulus. In a stricter sense, hallucinations are defined as perceptions in a conscious and awake state in the absence of external stimuli which have qualities of real perception, in that they are vivid, substantial, and located in external objective space. The latter definition distinguishes hallucinations from the related phenomena of dreaming, which does not involve wakefulness; illusion, which involves distorted or misinterpreted real perception; imagery, which does not mimic real perception and is under voluntary control; and pseudohallucination, which does not mimic real perception, but is not under voluntary control.”

“hallucinate= 1604, “deceive,” from L. alucinatus, later hallucinatus, pp. of alucinari “wander (in the mind), dream,” probably from Gk. alyein, Attic halyein “be distraught,” probably related to alasthai “wander about.” The L. ending probably was influenced by vaticinari “to prophecy,” also “to rave.” Sense of “to have illusions” is from 1652. Hallucination in the pathological/psychological sense of “seeing or hearing something which is not there” is first recorded 1646; distinct from illusion in not necessarily involving a false belief. Hallucinogen “drug which induces hallucinations” is first recorded 1954; hallucinogenic (adj.) in this sense is from 1952.”

would she be a visit

κάθισε. στην πολυθρόνα, όχι στον καναπέ. πάω να φτιάξω ένα ποτό, εσύ βάλε το κομμάτι να παίζει(αυτό εδώ πάνω) και άκου. θ’ανάψω ένα τσιγάρο, δε σε πειράζει..

στην υγειά σου..

αν γύρισες πίσω για να τσεκάρεις τι άφησες, τι έμεινε από μόνο του, τι περισσεύει και το λοιπό πηλίκο, ξέρεις πού είναι το παλτό σου και πού πρέπει να βρίσκεται ώσπου να πω “τι;” παρέα με το συμβατικό περιεχόμενό του.. όλα αυτά τα ξέρεις πολύ καλά, ας μη γελιόμαστε, δικά σου γαρ..

αν πάλι γύρισες επειδή είθισται, ίσως τώρα θα έπρεπε να κόβεις βόλτες με ατζέντα· αυτό κι αν είθισται.. χα! φυσικά και ήταν το τελευταίο που θα με ενοχλούσε ποτέ στο άτομο σου.. όμως το ακόμα λίγο ποτέ δεν είναι λίγο όταν το πολύ πρηγείται του ακόμα..

βέβαια υπάρχει πάντα κι εκείνη η πιθανότητα να μην έχεις γυρίσει, αλλά απλώς να το νομίζω. ναι, θα μπορούσε. όμως αν και δεν ήσουν ποτέ σαφής, πάντα ήταν σαφής η παρουσία σου, κάτι που απαλείφει πολλές αμφιβολίες, βέβαια..

δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι γύρισες από ευγένεια.

φεύγω.

δηλαδή, πάω να βάλω άλλο ένα. θα πιεις κι εσύ μήπως; όχι, δεν έχω. γιατί ρωτάς; έχει σημασία;

με αποσυντονίζεις όμως και δεν έχει νόημα.

δεν ξέρω καν αν μ’ενδιαφέρει στ’αλήθεια ο λόγος για τον οποίο γύρισες ή το αν πράγματι γύρισες . άλλωστε προ καιρού περίμενα τη μέρα που δε θα είσαι εσύ. δε θα είμαι εγώ. θα είμαστε κόπιες απαθανατίσματος. και πιο ολοκληρωμένες διατυπώσεις, να δεις..

τώρα πια αναρωτιέμαι αν είσαι ένα στραβό πλάνο ή μισό χιλιοστό φιλμ, κλάσματα του δευτερολέπτου σκόρπια. πού και πού, πότε πότε, σ’αυτούς τους προσδιορισμούς ανήκει ο εαυτός σου. σ’αυτούς τους τυφλούς κλόουν που το παίζουν επιρρήματα.

δε νομίζεις ότι ήρθε καιρός να φύγεις κι εσύ; ξέρεις πολύ καλά ότι δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα. σου το εξήγησα κι εκείνη τη νύχτα που με πήρες τηλέφωνο ζαλισμένη για να μου πεις όλα εκείνα.. φιου.. καθόμουν στη στάση του λεωφορείου, άκουγα εσένα και κοίταζα ένα ποντίκι να περιφέρεται. νόμιζα ότι αντελήφθης. και το ίδιο νόμιζα κι όταν ξαναμιλήσαμε, ένα χρόνο μετά-φυσικά αυτή τη φορά ήμουν εγώ ζαλισμένη· και ξέρεις πως ήταν ο μόνος τρόπος να μιλήσουμε.. τώρα όμως, με αγχώνεις πάλι. μπορείς να μου πεις τι λέτε τόση ώρα;

και, πάνω απ’όλα, δε βρίσκεις ότι δεν έχει νόημα όλο αυτό; δε βλέπεις πόσο χαζό είναι;

 

 

σε παρακαλώ, μπορείς να φύγεις; το τραγούδι τελειώνει σε λίγο..