illuminations
for just as the tenor and the significance of the great works of literature undergo a complete transformation over the centuries, the mother tongue of the translator is transformed as well. while a poet’s words endure in his own language, even the greatest translation is destined to become part of the growth of its own language and eventually to be absorbed by its renewal. translation is so far removed from being the sterile equation of two dead languages that of all literary forms it is the one charged with the special mission of watching over the maturing process of the original language and the birth pangs of its own.
[from: the Task of the Translator]
γιατι οπως ο τονος και η σμασια των μεγαλων εργων της λογοτεχνιας αλλαζουν ολοκληρωτικα με το περασμα των αιωνων, ετσι αλλαζει και η μητρικη γλωσσα του μεταφραστη. καθως μαλιστα η λεξη του συγγραφεα διαρκει στη γλωσσα του, ακομη και η μεγαλοφυεστερη μεταφραση υφισταται την αλλοιωση της δικης της γλωσσας και χανει τη δραστικοτητα της οσο περναει ο χρονος. τοσο πολυ απεχει απο το ν’αποτελει την κενη εξισωση δυο νεκρων γλωσσων, ωστε ειναι απ’ολες τις φιλολογικες μορφες η πιο χαρακτηριστικα επιφορτισμενη με το ειδικο εργο να επιβλεπει τις διαδικασιες ωριμανσης της γλωσσας του πρωτοτυπου και τις ωδινες του τοκετου της δικης της.
[μεταφραση: φωτης τερζακης]
