(francis bacon)

πώς να γινουμε νομαδες και μεταναστες και τσιγγανοι της ιδιας μας της γλωσσας; (deleuze&guattari)

for just as the tenor and the significance of the great works of literature undergo a complete transformation over the centuries, the mother tongue of the translator is transformed as well. while a poet’s words endure in his own language, even the greatest translation is destined to become part of the growth of its own language and eventually to be absorbed by its renewal. translation is so far removed from being the sterile equation of two dead languages that of all literary forms it is the one charged with the special mission of watching over the maturing process of the original language and the birth pangs of its own.

[from: the Task of the Translator]

γιατι οπως ο τονος και η σμασια των μεγαλων εργων της λογοτεχνιας αλλαζουν ολοκληρωτικα με το περασμα των αιωνων, ετσι αλλαζει και η μητρικη γλωσσα του μεταφραστη. καθως μαλιστα η λεξη του συγγραφεα διαρκει στη γλωσσα του, ακομη και η μεγαλοφυεστερη μεταφραση υφισταται την αλλοιωση της δικης της γλωσσας και χανει τη δραστικοτητα της οσο περναει ο χρονος. τοσο πολυ απεχει απο το ν’αποτελει την κενη εξισωση δυο νεκρων γλωσσων, ωστε ειναι απ’ολες τις φιλολογικες μορφες η πιο χαρακτηριστικα επιφορτισμενη με το ειδικο εργο να επιβλεπει τις διαδικασιες ωριμανσης της γλωσσας του πρωτοτυπου και τις ωδινες του τοκετου της δικης της.

[μεταφραση: φωτης τερζακης]

Benjamin__Walter_-_Illuminations._Essays_and_Reflections

[κλικ]

μαργαριτα καραπανου. αντζελα μπρουσκου. μαμα- η ζωη ειναι αγριως απιθανη. στη στεγη γραμματων και τεχνων.

“καποια στιγμη, τα παιδια γινονται πιο δυνατα, παιρνουν τη θεση των γονιων και τους τιμωρουν γι’ αυτα που εχουν υποστει μικρα. επι της ουσιας, ειναι σαν ενας φαυλος κυκλος που ποτε δεν τελειωνει. ουτε καν με τον θανατο. ειναι μια παρασταση οπου το ενα πραγμα παιρνει συνεχως τη θεση του αλλου, αναλογα με την αναγκη και τη συνθηκη.” (απο τη lifo.)

ενας αντρας του μιλενιουμ,

ψηφιακος και ακαπνος.

ενας διαφοροποιημενος πολυπολιτισμικος μεταμοντερνος αποδομητης,

πολιτικα ανατομικα και οικολογικα ανορθος. [..]

τζορτζ καρλιν

λοιπον. για να τελειωνουμε με το καλοκαιρι και να αποφασισουμε ντε το -δυσκολο- χειμωνα μας, ιδου· τα φθινοπωρινα φεστιβαλ αρχινανε!

φεστιβαλ διαφορετικοτητας.

[κλικ φωτο]

Και επειδή τα ουσιαστικά που καταλήγουν σε -ότητα βγάζουν κάτι πανανθρώπινο και ευγενές συνάμα, φόρεσαν στη διαφορά την επίσημη την κατάληξη κι έτσι μπορεί να συμμετέχει μέχρι και σε πάνελ.

Η διαφορετικότητα έχει χτιστεί πάνω σε αντιθέσεις. Κι όπως όλα τα χρηστικά και τα καταχρηστικά σε τούτον εδώ τον κόσμο οι αντιθέσεις κυκλοφορούν σε ζευγάρια. Σαν τις κάλτσες και τα παπούτσια. Και τους ανθρώπους.

Έχουμε λοιπόν το αρσενικό και το θηλυκό, το χοντρό και το λιγνό, το ξένο και το δικό. Κι άμα δεν είσαι όμορφος είσαι άσχημος, κι άμα δεν είσαι στρέιτ είσαι γκέι, κι άμα δεν είναι παλιό είναι νέο. Κι έτσι διπλά και όμορφα βολεύεις μια κοσμοθεωρία να έχεις να πορεύεσαι.

sounds interesting, θεατρο, φωτογραφια, βιντεο αρτ, μουσικη, εικαστικα, και καποια ενδιαφεροντα ονοματα.

στο σιξ ντογκς, στο μπουζ, στο ταφ. 3 με 9 οκτωβριου.

αυτο που μετατρεπεται σε λαδομπογια απο αιμα σε λαδομπογια σπασμενη φλεβα προς το στερεωμα μαρκαδορος δορυφορος ανυποτακτος στην επιτηρηση μαρτυρας ειλικρινης.

ονειρα νεκρα, σε αλφαβητικη σειρα ή χρονολογικη, απαλλαγμενα απο τα ατυχηματα της σαρκας, κι απο τους τρομους της μεταμορφωσης. η μνημη χρειαζεται δεκανικια.

μερες πριν διαβασα την ηλεκτρα του ευρυπιδη και θυμωσα με την σιωπη που προσαπτει στην κλυταιμνηστρα σαμπως το γενος του πατερα οφειλει να μενει αθανατο και ατεγκτο δικαιο μπροστα στη γυναικα.

τη διαβασα με αφορμη την παραγωγη της μπρουσκου, στα πλαισια του φεστιβαλ αθηνων στο πειραιως 260, ενας σχεδον συγκλονιστικος χωρος. κι ετσι εκανα τον κυκλο απο την αφορμη στο μυθο κι απο το μυθο στην αναγνωση. καποια κλυταιμνηστρα βαμπ, γοητευτικη που ειναι καιρος να μιλησει και το κανει πανω απο το χρονο, χωρις απολογιες χωρις τη σκονη της σιωπης που τρομαζει την υπαρξη χωρις αναγκη.

ποιο ειναι το εγκλημα μου; δεν εφτιαξα εγω την ατομικη βομβα! η ιστορια θα με συγχωρεσει.

καποια κλυταιμνηστρα που θυμαται, ονειρευεται, μιλαει, μιλαει για το μισος, μιλαει για δικαιοσυνη, μιλαει για τον πολεμο, μνημονευει θυματα του τρωικου και καποιου παγκοσμιου πολεμου, κλαει, γελαει, καγχαζει, μειδια, εξομολογειται και μας αφηνει με μια καληνυχτα.

επισης,

το κοινο που απλως γεμιζει χωρους, καταναλωνει το θεαμα και εκτονωνει την επιθυμια του -ειτε αυτη ειναι να γελασει ειτε να κλαψει. Ας πουμε οτι η τεχνη εχει μια μοναχικόοτητα. κι αυτη τη μοναχικοτητα ισως να εχει και το πρησωπο αυτής της γυναικας μεσα στο εργο. η οποια μπορει να ειναι η κλυταιμνηστρα.

κοιτα. μονο μη με κανεις καμια νυχτα να βαλω τα κλαματα. κι αρχισω να σου διαβαζω ποιηση σα μωρο παιδι· ποιηση ολοζωντανη απ’ αυτη που διαλεχτηκε εκλεκτικα αναμεσα απο σωθικα λογιων λογιων, και ξερω οταν βλεπεις σωθικα σκεφτεσαι εσυ για το καθενα τη χρησιμοτητα του, βραχυπροθεσμα, μακροπροθεσμα και αντιστροφα.

here is your cart. your cardboard and piss. and here is your love. for all of this.

[κλικ εικονα]

Δήμητρα: Never question your desires! Συνήθως ξεκινώ από αυτό που ήδη υπάρχει. Παρουσιάζω συχνά ένα τεχνητό περιβάλλον που αποτελείται από επιμέρους ζωγραφικά, γλυπτικά και φωτογραφικά στοιχεία. Συνδυάζω υλικά, φόρμες, φράσεις, αποσπάσματα, τυπογραφικά στοιχεία και εικόνες με πολλαπλές αναφορές από διαφορετικές χρονικές περιόδους σαν ενδείξεις επαναπροσδιορισμού μιας νέας ταυτότητας. Παρεμβαίνοντας στις ποιότητές τους, προκύπτουν νέες διαδρομές, το νόημα των οποίων ορίζεται από την συνδυαστική τους ανάπτυξη αλλά και την συνύπαρξη με τον εκάστοτε χώρο. Συχνά, εμπλέκουν την αυτοβιογραφική διήγηση με την ανακύκλωση της ιστορικότητας, συνθέτοντας μια νέα πραγματικότητα με αναφορές στην εσωτερική σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ τέχνης και σχεδιασμού, στη συλλεκτικότητα, στα στερεότυπα, στις κατηγοριοποιήσεις, στη δυσανάλογη συνύπαρξη και που έχουν σαν σημείο εκκίνησης το ενδιαφέρον για τα διαφορετικά ρεύματα της τέχνης ενώ διερευνούν τα θολά όρια μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου.

Μα οταν καποιος σου μιλα με τρομους, φωνες χαμενων σε απαισια σπηλαια και βαλτους—

εσυ να σκεφτεσαι προπαντων τι μπορει να εννοει, ποιο διαμελισμενο πτωμα κρυβει στο υπογειο του, τι δαγκωτα φιλια και φονους, νυχτα υποκωφη, που σιωπηλα τη διασχιζουν αμαξοστοιχιες (συσκοτισμενες με βαρια παραπετασματα, και στους τροχους πανια η βαμπακι), τι ανομες επιθυμιες, λυσσα, ψιθυρους, ουρλιαχτα, βεγγαλικα σε λακκους πολιουχων, εκδικητες να τον μουσκευουν στο αιμα οταν κοιμαται, ποιον κλεφτη, τελος, σε βαθυ κοιτωνα χαλκινο, πνιγμενον στα λινα και κλαιει—

και να τον συμπαθεις, προπαντων να τον συμπαθεις, αγαπητε Αρθουρε η Αλφονσε.

τζενη μαστορακη

απο το poèmes de Jenny Mastoraki – Ποιήματα της Τζένης Μαστοράκη.